Getuigenissen

50+ club werkt

Je bent al wat ouder, zonder werk, en je wilt nog wat anders dan achter de sanseveria´s zitten. Terug aan de slag bij voorkeur? Eens de kaap van 45 jaar gepasseerd, welhaast een mission impossible. De grootste hindernis in het vinden van een job is namelijk dat je er geen (meer) hebt. Het blijkt de ervaring van veel 50-plussers die, eens aan de kant geschoven, van de ene vacature naar de andere frustratie solliciteren. Een werkkring vinden blijkt een vak apart, een stiel die we nooit leerden. Maar na veel - soms jarenlang – vruchteloos proberen schijnt er toch licht aan het einde van de werkloosheidstunnel: de 50+ club.

De generatie die dikwijls veertig jaar of langer – tot aan het pensioen - bij een en dezelfde baas werkte en bij wie het woord ontslag niet in het vocabulaire voorkwam is een uitstervend ras. Ontslagen en dito gebroken carrières zijn al geen nieuws meer, want aan de orde van de dag. De automobielsector is daarin onbetwist koploper. Voor jongeren, nog aan het begin van hun loopbaan, is dat een hinderlijk intermezzo, voor wie Abraham of Sara al gezien heeft, welhaast een ramp. Een nieuwe job vinden is geen sinecure, naar de maan lopen lijkt eenvoudiger. De arbeidsmarktmarkt lijkt ´De wereld van Peter Stuyvesant´: een piste voor de snelle, dynamische, hoogopgeleide goedogende, jobhoppende yup. Geen domein voor de categorie van 50 jaar en ouder, want te oud, te duur, te grijs, of niet in het bezit van exact nauwkeurig de vereiste ervaring dan wel diploma. En de reeds voorzichtig verschijnende kraaienpootjes of andere rimpels bij een zich aandienende oudere sollicitant doen bij menige jonge, energieke, en o zo dynamische personeelsfunctionaris de overtuiging rijzen, van doen te hebben met een relict uit vervlogen tijden.

Resultaat

Solliciteren ofwel het vinden van een nieuwe job, blijkt een vak. Zoveel is zeker. Een stiel die je moet leren en waarbij je zeker begeleiding nodig hebt. Hoezo? Een CV is toch een CV, een sollicitatiegesprek iets dat van een leien dakje gaat (we spreken toch allemaal Nederlands?!) en vacatures vind je in de krant…? Niets is minder waar, realiseer je je pas gaandeweg de sessies van de 50+ club waar je eigenlijk met lange benen naar toe bent gegaan. “Waar is het goed voor?” En: “Wel, ´k ben voor een paar weken toch weer van de straat…”, en “Je ontmoet nog eens iemand”. Nochtans, de gestructureerde aanpak en het enthousiasme van consultants Edith Ballet en Michelle Messelier werken aanstekelijk. De droge, ellenlange opsomming van werkervaring, dat je voordien dacht een echt CV te zijn, wordt plotseling op punt gezet in functie van de vacature. Gemengd, functioneel of chronologisch. Een voor jou passende job blijkt zich soms in een klein hoekje te verschuilen en enkel een beleefd briefje schrijven annex CV, werkt niet. “Erop af!” is het nieuwe adagium, en wel onmiddellijk en met nieuw elan! Immers, in enkele besprekingen en testen heb je bij jezelf nieuwe of vergeten competenties en vaardigheden ontdekt. Kwaliteiten die op de huidige arbeidsmarkt veel belangrijker zijn dan pakweg dertig jaar geleden en die sommigen op het spoor zetten van een nieuw job doelwit.

Geleidelijk aan zie je bij diverse ´50+-clubbers´ de roest van de wanhoop veranderen in een blinkend zelfbewustzijn. En wat belangrijker is: met resultaat. Elke week kunnen er wel een paar nieuwe tewerkstellingen worden gemeld of ligt er – afhankelijk van de keuze voor bijvoorbeeld een nieuwe opleiding – toch minstens een nieuwe toekomst met jobgarantie in het verschiet.

Vloeken

Dat de beschreven aanpak een zegen is en haar vruchten afwerpt mag duidelijk zijn. Hoera! Maar ondanks alle hosanna en excelsior kan het natuurlijk altijd nog beter. Een totaal van acht halve dagen is niet bepaald teveel. Een uitbreiding, net zo lang totdat de tewerkstelling van de werkzoekende een feit is, is aan te bevelen. De deelname zou ook verplicht moeten zijn en contractueel vastgelegd. Het klinkt voor velen wellicht als vloeken in de kerk. Nochtans is solliciteren een kwestie van dagdagelijks hard en systematisch werken. En bij een (nieuwe) baas verlang je toch ook een contract? Wat is dan het verschil?