Getuigenissen

Mijn vriend is nu 55 jaar en hij was 22 jaar zelfstandig aannemer. Hij deed alles behalve nieuwbouw, het was een eenmanszaak. Door “goedkopere” concurrentie en tegenslagen heeft hij z’n zelfstandige activiteiten stopgezet op 31/12/2005.

Toen begon het, hij had geen inkomen meer, geen recht op stempelgeld, geen woonst. (want hoe betaal je dat allemaal?)
Sinds zijn stopzetting als zelfstandig aannemer woont hij dus bij mij in.

Hij heeft overal gesolliciteerd voor werk, maar valt steeds uit de boot omdat de werkgevers geen premie krijgen daar hij niet uitkeringsgerechtigd is. Ze geven dit bij de sollicitatie gerust toe.

Samen zijn we bij het plaatselijke OCMW gaan aankloppen, niet voor centjes, maar voor werk. Ook daar was het eerste wat we te horen kregen,
“ja maar…..als we meneer aannemen hebben we geen recht op subsidie.”
Mocht hij eventueel toch centjes vragen, dan is dit ook onmogelijk, want hij woont bij mij op hetzelfde adres en ik verdien (volgens de wet) genoeg om hem erbij te nemen.

Na heel veel aandringen hebben ze hem dan uiteindelijk een contract aangeboden voor enkele maanden werk als klusjesman bij het OCMW.
Hij was heel blij met het werk, hij had terug moed, deed het werk graag en de oudere mensen waar hij de klusjes deed hadden hem graag als “hun klusjesman”.
Mijn vriend dacht dat z’n contract misschien wel verlengd zou worden, maar dit was niet zo, dus terug van…. naar niks.
In feite werd hij nog eens gestraft erbij, want normaal had hij recht op een activa kaart, maar omdat hij drie maand gewerkt had schoof  ook dit terug verder op voor hij ze kon ontvangen.
Hij moet ongeveer 624 werkende dagen (of gelijkgestelde) kunnen bewijzen vooraleer hij in orde is met alle regeltjes van de arbeidswet.
Das ben ik gaan aankloppen bij de plaatselijke Burgemeester om te vragen of er geen plaatsje was als arbeider voor een functie bij de onderhoud/groendienst of klusjes bij de gemeente.
De Burgemeester beloofde dat hij deze zaak eens zou voorleggen op de gemeenteraad en ons iets zou laten weten… We hebben tot heden nog niets gehoord.
De Burgemeester gaf me een telefoonnummer waar mijn vriend wel terecht zou kunnen. Daar was wel werk, maar niet voor iemand die niets had zoals mijn vriend, die niet kon ‘genieten’ van de sociale voordelen.
Zo hebben we ook gesolliciteerd bij instanties die enkel stempel/uitkeringsgerechtigden en OCMW-steuntrekkenden aan werk helpen.
Ik vroeg waarom hij niet in aanmerking kan komen, hij heeft niets van inkomen, dus heel dringend op zoek naar werk.
Hat antwoord leek voor hen doodsimpel,
“neen, meneer kost niets aan de maatschappij, dus….sorry. “
Stempelgerechtigden en OCMW-steuntrekkenden aan werk helpen heeft volop prioriteit want die kosten de schatkist geld, en als die mensen werken gaan ze van deze onkostenlijst  af.
Daar sta je dan, terug bij het begin.

Hij heeft ook een sessie voor 50-plussers gevolgd van het VDAB. Ik reed met hem er heen, ging hem na afloop terug halen. Iemand die stempelt krijgt een kleine verplaatsingvergoeding, mijn vriend helemaal niets, hij stempelt niet, dus heeft hij geen recht op verplaatsingsvergoeding zoals een stempelaar.
Er word ook gezegd dat er via de VDAB geholpen wordt om werk te vinden.
Ook daar is niet veel van waar.
Eén enkele keer kreeg hij, na mijn herhaaldelijk telefoneren, een sollicitatie voor werk. Maar of ze ook niet beter wisten, het was niets voor hem.

Hij is naar de JOB-dag van de VDAB geweest. Meerdere werkgevers gingen met hem contact opnemen, ze konden hem wel werk aanbieden.
Tot heden heeft niemand iets laten horen.

Bij het VDAB is men van mening dat iemand die zelfstandig geweest is een appeltje voor de dorst opzij liggen heeft voor het geval men stopt met z’n activiteiten.
Uit persoonlijke ervaringen via mijn familie en vriendenkring weet ik dat ze gewoon veronderstellen dat het zo is, neen hoor, niet iedere zelfstandige verdient massa’s geld en stopt zonder problemen omdat hij rijk genoeg is.

We zijn blijven solliciteren en hebben er direct bijgezet dat hij van geen enkele uitkering kan genieten, want meerdere keren is hij voor een sollicitatiegesprek uitgenodigd geweest en reed er heen met volle moed. Maar eens ze te horen kregen dat hij geen enkele uitkering genoot, was het “sorry…….. toch bedankt voor de moeite.” Daar sta je dan weer.

Nu is hij eindelijk (zucht) aangenomen bij een firma, voor klusjes en alhoewel hij af en toe economisch werkloos is, doet hij die job heel graag en hij hoopt dan ook dat hij er kan blijven.

Ik heb ten einde raad een brief geschreven naar de toenmalige minister van werk om te vragen er iets aan te doen.
Na het zoveelste sollicitatiegesprek, mijn vriend voldeed aan alle eisen vertelden ze hem, maar konden hem niet aannemen omdat ze, weeral eens, een stempelgerechtigde moesten aannemen, heb ik gebeld naar een instantie om hulp voor dit immens probleem. Een vriendelijke heer heeft me toen echt gesteund, al was het niet met een werkaanbieding.
 
Vroeger kon ik het amper geloven dat dit hier in ons landje kon gebeuren, maar eens je er persoonlijk mee te maken hebt bekijk je de zaken anders. Op den duur word je er zo moe van en verlies je alle hoop en moed. Het weegt ook heel zwaar op je relatie.
Ik begrijp nu best hoe sommigen uiteindelijk op straat terecht komen met hun hele hebben en houden in een plastiek zakje.

Ik vraag me af of er echt niks kan gedaan worden aan de problemen voor werkzoekenden zoals mijn vriend. Voor hen die nergens een tegemoetkoming krijgen, die helemaal niks hebben, die daardoor moeilijk of helemaal geen werk vinden. Die hierdoor soms op straat staan. Dit is echt wel een schrijnend probleem voor hen die er mee te maken hebben.

Is dit niet iets om op tafel te gooien en een oplossing voor te zoeken ?
Zoals mijn vriend zijn er nog heel veel mensen die met hetzelfde probleem te kampen hebben.

Vriendelijke groeten...